Previous Next

Polders

Het lukte haar niet de huid van de meerval af te stropen. Hij moest in zijn geheel van het skelet af, niet in stukken. Ze wilde de totale vis. De gedroogde huid kon ze daarna gebruiken in haar werk. Als een zachte schaduw, niet zichtbaar maar toch aanwezig met zijn platte kop en lange voelsprieten, in een polderlandschap van rijen bomen, grijsgrauwe klei, groengele velden mais, koren, aardappels en een einder die tot in het niets reikt. De kop van de meerval was te groot, de huid te fragiel. Bij deze vis ging het niet lukken.

De zaterdag dat ik haar atelier in Haarlem Schalkwijk was vertelde ze me waarom die meerval zo belangrijk voor haar was. De Haarlemmermeer was vroeger water, alleen maar water en meervallen kwamen hier vaak voor. Het zijn oervissen voor Anne-Greet. Ze zijn het begin van haar leefomgeving, de Wieringermeer waar ze opgroeide, de Haarlemmermeer waar ze nu woont en werkt. Ze zijn het begin van haar werk.

In haar atelier hangen grote lappen papier, als mistflarden gevangen met wasknijpers en kleerhangers aan een lijn tegen het plafond. Ze suggereren een weids landschap. Terwijl de polder zo langzamerhand bestaat uit Schiphol, snelwegen en eindeloze kantoorparken, het ene gebouw nog futuristischer dan het andere, denkt iedereen bij het horen van het woord polder aan uitgestrekte boerenakkers van elkaar gescheiden door rechte kanalen, een enkele boerderij, een grote schuur, en dan opnieuw een uitgestrekte boerenakker gescheiden van de ander door een recht kanaal, een rechte lijn, soms een rij populieren, ook een rechte lijn, een weg. Met daarboven het blauw van een lucht die de nabijheid van de zee al verraadt.

Anne-Greet werkt in de polder en verwerkt de polder in haar kunst. Soms schildert ze felgekleurde bloemen en plantstructuren, maar vaker de stilte van het polderlandschap. Dieren, vogels en vissen, zijn belangrijk in haar werk. Enerzijds kijk je als een vliegende vogel en zie je het landschap onder je met de rechte lijnen van het water, de rijen bomen en de bebouwing, anderzijds kijk je als een vis door het plat van het water naar het wuivende riet aan de oever en de weerspiegeling van de wolkenluchten. Soms zie je haar landschappen als een hardloper, die de op regelmatig afstand van elkaar geplante bomen als een lint aan zich voorbij ziet schieten.

Anne-Greets werk is één grote impressie van het polderland. Niet letterlijk, hoewel soms wel, maar vooral intuïtief. Je ziet haar werk het meest als je eigen idee van een polder. Je ruikt het land, je voelt de wind, je ziet een meerval langzaam zwemmen…..

Fransje Kuyvenhoven